دیگه رو تخت خودت می خوابی...( اوایل 29 ماهگی)

سلام به دختر ماه و خانومم... الهی فدات بشم که روز به روز درک و شعورت بالاتر می ره...

بعد از اینکه دیگه کامل می تونستی لحظه ای که دست شویی داری رو به من خبر بدی، من و بابا به این فکر افتادیم که دیگه کم کم سارینا خانوم رو موقع خوابیدن به تخت خودش عادت بدهیم و در واقع یک قدم به سمت استقلال دخترمون پیش بریم و یک کمی وابستگی اش به ما کمتر بشه...

یک هدف کوچک دیگه ای که داشتیم این بود که  یاد بگیری منظم تر بخوابی ، همان طور که در پست های قبلی گفته بودم خیلی شلوغ می خوابیدی و در خواب، انواع جهت ها  می چرخیدی.در واقع فضای تخت کوچک تر بود و مجبور بودی که کمتر تکان بخوری.

چند هفته زودتر تصمیم به این کار داشتیم ولی چون فکر می کردیم که خیلی دردسر داره و در واقع شاید نصفه شب بد خواب بشی یا قبول نکنی و اگه از خواب بیدار بشی با غرغر کردن در کنار ما بخوابی و هزار تا فکر بد دیگه  ..... ولی باورت نمی شه به قدری عاقلانه و خیلی عالی با این قضیه کنار اومدی که هنوز هم بعد از این مدت من و بابا باورمون نمی شه.

خلاصه شب اول رخت خواب خودمان رو پایین تختت پهن کردیم و موقع خوب بهت گفتیم که  شما باید رو تختت بخوابی، چند دقیقه اول قبول نمی کردی  ولی کم کم به بهانه خواندن کتاب حسنی قبول کردی که در تختت بخوابی و من کتاب بخونم... یکی از بهانه های جالبی که شب های اول می آوردی این بود که می گفتی باید عکس های شاسی ات که بالای تخت هست به بیرون اتاق منتقل بشه به این صورت که تا در تخت خودت دراز می کشیدی سریع  به عکس ها اشاره می کردی می گفتی " بابا اَش" یعنی باید بابا عکس ها رو از بالا سرم برداره، جالب بود که قبول نمی کردی عکس خودت بالا سرت باشه و در چند هفته اول عکس ها به جای روی دیوار جایشان روی اپن آشپزخانه بود که کم کم عادتت دادیم که جای عکس ها روی دیوار هست و خدا رو شکر قبول کردی.

الهی قربونت برم که در آغاز هر تغییر یک کمی مقاومت می کنی ولی با حرف زدن کاملا می شه متقاعدتت کرد و زیاد اذیت نمی کنی...

دیگه  شب های بعد به عشق خواندن کتاب حسنی یا شنیدن قصه نی نی ( قصه نی نی همان قصه های من در آوردی خودم هست که بیشتر کارها و قصه  نی نی مربوط می شه به همان کارهای خوب و بد سارینا که در طول روز انجام می ده و مامان براش یک داستان می کنه) سریع می رفتی رو تختت می خوابیدی.

جالب این جاست که بعد از این همه مدت باز هم یک کمی برات سخته رو تخت خوابیدن چرا که همان فضای روی زمین رو نداری و یک کمی جایت کوچیک شده و تا صبح بعضی مواقع  دست و سر و پاهات به نرده های تخت می خوره.

هیچ موقع یادم نمی ره، شب اولی که رو تختت خوابیدی، خیلی برایم سخت بود چرا که اولین شبی بود که یک قدم از آغوش من فاصله گرفتی، الهی فدای گرمای وجودت بشم که تا صبح یک لحظه هم خواب راحتی نداشتم هر بار که یک تکان می خوردی به حالت بدی از خواب می پریدم و یادم نمی ره که دو بار هم تا صبح از خواب بلند شدی و من رو صدا کردی و تا دیدی من پایین تختت خوابیده ام دلت آروم شد و دوباره خوابیدی... فکر نکن که برای من کار راحت بود واقعا سخت بود ولی برای اینکه جبران این سختی بشه، به جایش بعدازظهر ها بیشتر کنار ما می خوابی و تلافی شب ها می شه.

این هم عکس از اولین صبحی که شبش رو به تنهایی روی تختت خوابیدی.

خدا رو شکر کم پیش میاد که شب ها برای جیش کردن بیدار بشی و اگر بعضی شب ها جیش داشته باشی سریع از خواب بیدار می شی و من و بیدار می کنی... باز هم فدای تو.

اگه بخوام اتاقت رو هم جدا کنیم و ما دیگه توی اتاقت نخوابیم ، خیلی به راحتی می شه . چون بعد از خواندن داستان و لالایی به خواب می ری و خدا روشکر کم پیش میاد که بد خواب بشی. ولی دلم راضی نمی شه که به این زودی ازت جدا بشم چرا که هنوز کوچیکی با اینکه کارهات خیلی عاقلانه و بزرگتر از سنت هست. فعلا قصد جدایی اتاق رو نداریم و آن هم به خاطر خودم که می دانم نمی توانم با این مسئله کنار بیام و نمی توانم از دخترکم به این زودی فاصله بگیرم... الهی قربونت برم که عاشقتم و صدای نفس هات حتی موقع خواب نیز به آدم انرژی می ده.

دست مامانی منیژه هم درد نکنه که برای اینکه دیگه خانوم شدی و روی تخت خودت می خوابی  یک کوله قشنگ برات خریده.

و من و بابا محمد هم که هر بار شما رو به پارک می بریم اولش می گیم که به خاطر خوابیدن سارینا روی تختش اومدیم تاب و سرسره بازی  

هر چه قدر خداوند رو برای داشتن چنین دختر با فهم و شعور و منطقی ، شکر کنم باز هم کم است.....

...خدایا شکرت...